Featuredகாலநிலை மாற்றம்
அமெரிக்காவின் புதிய அரசியல் ஒழுங்கும் உலகளாவிய காலநிலை நெருக்கடியும்
கட்டுரை | அருள்கார்க்கி | படம் | Devon Chandler from Pixabay
அறிமுகம்
அமெரிக்க நிருவாகத்தின் தற்போதைய கொள்கை மாற்றங்கள், உலகளாவிய காலநிலை விவாதத்தை ஒரு முக்கிய திருப்புமுனைக்கு இட்டுச் சென்றுள்ளன. குறிப்பாக, 2026 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்கா மீண்டும் பாரிஸ் உடன்படிக்கையிலிருந்து உத்தியோகபூர்வமாக விலகியமை, சர்வதேச அளவில் காலநிலை நீதி மற்றும் நிலைபேறான அபிவிருத்தி தொடர்பான உரையாடல்களைப் பலவீனப்படுத்தியுள்ளது. முன்னைய காலங்களில் ‘காலநிலை மாற்றம் என்பது ஒரு கற்பனை’ என்று வாதிட்ட மறுப்புவாதிகள், இன்று நவீன அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத் தரவுகளைக் கொண்டு தமது நிலைப்பாட்டை மிகவும் நுணுக்கமாக மாற்றி அமைத்துள்ளனர்.
தற்போதைய நிருவாகத்தின் கீழ் காலநிலை மறுப்புவாதம் என்பது நேரடி மறுப்பாக அன்றி, ‘தீர்வு மறுப்புவாதம்’ (Solution Denialism) என்ற புதிய வடிவம் பெற்றுள்ளது. “வெப்பநிலை உயர்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டாலும், அதைக் கட்டுப்படுத்த முன்வைக்கப்படும் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி திட்டங்கள் நாட்டின் பொருளாதாரத்தை சீரழிக்கும்” என்ற வாதம் முன்னிலைப்படுத்தப்படுகிறது. இதற்கமைய, சூழல் பாதுகாப்பு முகவரகத்தின் (EPA) அதிகாரங்கள் குறைக்கப்பட்டு, நிலக்கரி மற்றும் இயற்கை எரிவாயு உற்பத்திகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் வகையில் சட்டங்கள் திருத்தப்பட்டுள்ளன. அமெரிக்காவின் இந்த உள்நாட்டுக் கொள்கை மாற்றம், உலகளாவிய கார்பன் வெளியேற்றத்தைக் குறைக்கும் இலக்குகளை எட்டும் முயற்சியில் ஒரு பாரிய பின்னடைவை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
சர்வதேச மட்டத்தில், அமெரிக்காவின் இந்த வெளியேற்றம் ஒரு ‘தலைமைத்துவ வெற்றிடத்தை’ உருவாக்கியுள்ளது. ஐக்கிய நாடுகளின் காலநிலை மாற்றத்திற்கான சட்டக மாநாடு (UNFCCC) போன்ற அமைப்புகளுக்கான நிதிப் பங்களிப்பை அமெரிக்கா நிறுத்தியுள்ளமையானது, வளரும் நாடுகளுக்கான காலநிலை நிதி உதவிகளைப் பாதித்துள்ளது. இது குறித்து ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகையில்,
அமெரிக்காவின் இப்போக்கானது பிரேசில் போன்ற ஏனைய நாடுகளையும் தமது சூழலியல் பொறுப்புகளிலிருந்து விலகிச் செல்லத் தூண்டும் ஒரு ‘சங்கிலித் தொடர் விளைவை’ (Domino Effect) ஏற்படுத்தக்கூடும் என எச்சரிக்கின்றனர். தரவுகளின் அடிப்படையில் நோக்கும்போது, 2024 முதல் 2026 வரையான காலப்பகுதியில் அமெரிக்காவின் படிம எரிபொருள் பயன்பாடு குறிப்பிடத்தக்களவு அதிகரித்துள்ளமை ஆய்வுகளில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.
காலநிலை மாற்றம் என்பது 21 ஆம் நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய சவாலாக உருவெடுத்துள்ள போதிலும், உலகின் இரண்டாவது மிகப்பெரிய பசுமை இல்ல வாயு வெளியேற்ற நாடான அமெரிக்காவின் கொள்கை மாற்றங்கள் வியக்கத்தக்க வகையில் அமைந்துள்ளன. கடந்த தசாப்தங்களில் “காலநிலை மாற்றம் என்பதே ஒரு பொய்” (Hoax) என்று வாதிட்ட தரப்பினர், தற்போது தந்திரோபாய ரீதியாகத் தமது வாதங்களை மாற்றியுள்ளனர். இது அறிவியல் பூர்வமான மறுப்பிலிருந்து விலகி, பொருளாதார மற்றும் கொள்கை ரீதியான முடக்கமாக மாறியுள்ளது.
காலநிலை மறுப்புவாதத்தின் புதிய பரிணாமம்
தற்போதைய அமெரிக்க நிருவாகத்தின் கீழ், காலநிலை மாற்றத்தின் இருப்பை நேரடியாக மறுப்பதை விட, அதனை எதிர்கொள்வதற்கான வழிமுறைகளைச் சவாலுக்கு உட்படுத்துவதே பிரதான போக்காக உள்ளது. அரசாங்கத்தின் கொள்கை வகுப்பாளர்கள் தற்போது புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி திட்டங்களை “பொருளாதார ரீதியாகச் சாத்தியமற்றவை” என்று முத்திரை குத்துகின்றனர். சூரிய மற்றும் காற்று மின்சக்தித் திட்டங்கள் தேசிய மின்சாரக் கட்டமைப்பின் (Grid) உறுதித்தன்மையைப் பாதிப்பதாக வாதிடப்படுகிறது. இதற்கு மாறாக, ‘drill, baby, drill’ என்ற கொள்கையின் கீழ் படிம எரிபொருள் அகழ்வுகள் ஊக்குவிக்கப்படுகின்றன. நாசா (NASA) மற்றும் சூழல் பாதுகாப்பு முகவரகம் (EPA) போன்ற நிறுவனங்களின் உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்களிலிருந்து ‘காலநிலை மாற்றம்’ மற்றும் ‘கார்பன் உமிழ்வு’ போன்ற சொற்கள் திட்டமிட்டு நீக்கப்பட்டுள்ளன. இது ஒரு வகையான ‘மென்மையான மறுப்புவாதம்’ (Soft Denialism) ஆகும், இது பொதுமக்களின் விழிப்புணர்வைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
சட்ட ரீதியான மற்றும் நிறுவன ரீதியான மாற்றங்கள்
அமெரிக்காவின் தற்போதைய நிருவாகம், காலநிலை மாற்றத்தை வெறும் தேர்தல் கால மேடைப் பேச்சாகக் கருதாமல், அதனை முடக்குவதற்கான சட்ட ரீதியான அடிகோல்களை மிகத் தீவிரமாக இட்டு வருகின்றது. இது தற்காலிகமான அரசியல் மாற்றம் என்பதற்கப்பால், அடுத்த சில தசாப்தங்களுக்கான அமெரிக்காவின் சூழலியல் சட்டக் கட்டமைப்பை முற்றாக மாற்றியமைக்கும் ஒரு ‘நிறுவன ரீதியான தகர்ப்பு’ (Institutional Deconstruction) நடவடிக்கையாகவே பார்க்கப்படுகிறது. 2026 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில், அமெரிக்கா இரண்டாவது முறையாக பாரிஸ் உடன்படிக்கையிலிருந்து (Paris Agreement) உத்தியோகபூர்வமாக விலகுவதாக அறிவித்தது. இது சர்வதேச இராஜதந்திர உறவுகளில் ஒரு பாரிய அதிர்வை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
முன்னைய விலகல்களைப் போலன்றி, இம்முறை ஐக்கிய நாடுகளின் காலநிலை மாற்றத்திற்கான சட்டக மாநாட்டுடன் (UNFCCC) முழுமையாக உறவுகளைத் துண்டிக்கும் வகையில் சட்டத் திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. 2015 ஆம் ஆண்டு இணக்கம் காணப்பட்ட ‘தேசிய அளவில் தீர்மானிக்கப்பட்ட பங்களிப்புகள்’ (NDC) சிதைவடைந்துள்ளதால், 2030 ஆம் ஆண்டளவில் கார்பன் நடுநிலைமையை (Net Zero) எட்டும் சாத்தியக்கூறுகள் தற்போது கேள்விக்குறியாகியுள்ளன. உலகளா
2009 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்கச் சூழல் பாதுகாப்பு முகவரகத்தினால் (EPA) உறுதிப்படுத்தப்பட்ட ‘Endangerment Finding’ என்பது, பசுமை இல்ல வாயுக்கள் மனித ஆரோக்கியத்திற்கும் நலவாழ்விற்கும் அச்சுறுத்தல் விளைவிப்பவை என்ற அறிவியல் பூர்வமான சட்டத் தீர்மானமாகும். இதனை முடக்குவதற்கு தற்போதைய நிருவாகம் முன்னெடுக்கும் நடவடிக்கைகள் பாரதூரமானவை. இந்தத் தீர்மானம் இரத்துச் செய்யப்பட்டால், ‘தூய காற்றுச் சட்டத்தின்’ (Clean Air Act) கீழ் மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் மற்றும் வாகனங்களின் புகை வெளியேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் EPA-விடமிருந்து பறிக்கப்படும். இதன் மூலம், பெருநிறுவனங்கள் தார்மீகப் பொறுப்போ அல்லது சட்ட ரீதியான கட்டுப்பாடோ இன்றி வளிமண்டலத்தில் கார்பனை வெளியேற்றும் சுதந்திரத்தைப் பெறுகின்றன. பல தசாப்த காலங்களாக மேற்கொள்ளப்பட்ட காலநிலை ஆய்வுகளின் முடிவுகளை “அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்டவை” என வகைப்படுத்தி, நீதிமன்றங்கள் ஊடாக அதனைச் சவாலுக்கு உட்படுத்துவது, எதிர்காலச் சட்டவாக்கங்களுக்குப் பாரிய முட்டுக்கட்டையாக அமையும்.
அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றத்தின் தற்போதைய பழமைவாதப் போக்கு, நிருவாகத்தின் இத்தகைய முடிவுகளுக்குச் சாதகமாக அமைந்துள்ளது. ‘Major Questions Doctrine’ என்ற சட்டக் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, ஒரு நிறுவனம் (EPA போன்றவை) பொருளாதார ரீதியாகப் பாரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் விதிகளை உருவாக்க வேண்டுமாயின், அதற்கு நாடாளுமன்றத்தின் (Congress) நேரடி அங்கீகாரம் அவசியம் என வலியுறுத்தப்படுகிறது. காலநிலை மாற்றத்திற்கு எதிராகச் செயற்படும் நிறுவனங்களின் கரங்களைச் சட்ட ரீதியாகக் கட்டுப்படுத்துவதில் இது ஒரு முக்கிய ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.தரவு ஆதாரங்களின் படி, இத்தகைய சட்ட மாற்றங்கள் அமெரிக்காவின் கார்பன் வெளியேற்றத்தை 2030 ஆம் ஆண்டளவில் முன்னைய கணிப்புகளை விட 15% – 20% வரை அதிகரிக்கக்கூடும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
உலகளாவிய தாக்கங்கள் மற்றும் புவிசார் அரசியல்
அமெரிக்காவின் தற்போதைய தனிமைப்படுத்தப்பட்ட போக்கு (Isolationism), சர்வதேச காலநிலை இராஜதந்திரத்தில் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு பாரிய வெற்றிடத்தை உருவாக்கியுள்ளது. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னரான உலக ஒழுங்கில், காலநிலை மாற்றம் போன்ற உலகளாவிய அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்வதில் அமெரிக்கா வகித்து வந்த தலைமைத்துவப் பாத்திரம் தற்போது கேள்விக்குறியாக்கப்பட்டுள்ளது. காலநிலை நிதி என்பது வெறும் உதவித்தொகை அல்ல; அது வரலாற்று ரீதியாக அதிக கார்பனை வெளியேற்றிய நாடுகள், அதனால் பாதிக்கப்படும் நாடுகளுக்கு வழங்க வேண்டிய ‘காலநிலை நீதி’ (Climate Justice) சார்ந்த கடப்பாடாகும்.
அமெரிக்கா தனது பில்லியன் கணக்கான டொலர் நிதிப் பங்களிப்பை நிறுத்தியுள்ளமையானது, சர்வதேச அளவில் காலநிலைத் தணிப்பு (Mitigation) மற்றும் இசைவாக்க (Adaptation) திட்டங்களை முடக்கியுள்ளது. கடல் மட்ட உயர்வு மற்றும் தீவிர வானிலை மாற்றங்களால் ஏற்கனவே அச்சுறுத்தலை எதிர்நோக்கியுள்ள இலங்கை போன்ற நாடுகளுக்கு இது ஒரு பாரிய அடியாகும். குறிப்பாக, கரையோரப் பாதுகாப்புத் திட்டங்கள், விவசாயத்தில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி பயன்பாட்டை ஊக்குவித்தல் மற்றும் வெள்ளக் கட்டுப்பாட்டுப் பொறிமுறைகளுக்கான சர்வதேச நிதி உதவி நிறுத்தப்படுவது, எமது நாட்டின் தேசிய பாதுகாப்பிற்கும் பொருளாதாரத்திற்கும் நேரடி அச்சுறுத்தலாகும். அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் இந்த விலகல், தனியார் முதலீட்டாளர்களிடையே ஒருவித நிச்சயமற்ற தன்மையை உருவாக்கியுள்ளது, இதனால் பசுமைத் திட்டங்களுக்கான முதலீடுகள் அபிவிருத்தி அடைந்து வரும் நாடுகளிலிருந்து பின்வாங்கப்படுகின்றன.
அமெரிக்கா வெளியேறியுள்ள நிலையில், உலகளாவிய காலநிலைத் தலைமையைக் கைப்பற்ற சீனா மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியம் (EU) ஆகியவற்றுக்கிடையே ஒரு மறைமுகப் போட்டி நிலவுகிறது. சீனா தற்போது தன்னை ஒரு ‘காலநிலைத் தலைவனாக’ முன்னிறுத்த முனைகிறது. ஆசிய மற்றும் ஆபிரிக்க நாடுகளில் சூரிய சக்தி மற்றும் காற்று மின்சக்தித் திட்டங்களில் பெருமளவு முதலீடு செய்வதன் மூலம், அமெரிக்கா விட்டுச் சென்ற இடத்தை நிரப்பவும், தனது புவிசார் அரசியல் செல்வாக்கை விரிவாக்கவும் சீனா முயல்கிறது. ஐரோப்பிய ஒன்றியம் தனது ‘கார்பன் எல்லைச் சரிசெய்தல் பொறிமுறை’ (CBAM) மூலம், சூழலியல் தரநிலைகளைப் பேணாத நாடுகளின் இறக்குமதிகளுக்கு வரி விதிப்பதன் ஊடாக அமெரிக்காவிற்கு பொருளாதார ரீதியான அழுத்தங்களைக் கொடுக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இது ஒரு புதிய வகை ‘காலநிலை வர்த்தகப் போருக்கு’ (Climate Trade War) வழிவகுத்துள்ளது.
ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தற்போதைய அறிக்கைகளின்படி, அமெரிக்காவின் ஒத்துழைப்பு இன்றி பூகோள வெப்பநிலையை 1.5°C இற்குள் கட்டுப்படுத்துவது என்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்ற ஒன்றாகும். உலகின் இரண்டாவது பெரிய உமிழ்வு நாடான அமெரிக்கா தனது கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்தும்போது, ஏனைய நாடுகள் எவ்வளவுதான் முயற்சித்தாலும் ஒட்டுமொத்த கார்பன் வரவு செலவுத் திட்டத்தை (Carbon Budget) சமநிலைப்படுத்த முடியாது. அமெரிக்காவின் இப்போக்கானது பிரேசில், ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளிலும் காலநிலை மாற்றத்திற்கு எதிரான தீவிரப் போக்குடைய தலைவர்கள் உருவாவதற்கு ஒரு முன்னுதாரணமாக அமைந்து விடுமோ என்ற அச்சம் உலகளாவிய மட்டத்தில் நிலவுகிறது.
கொள்கை மாற்றத்தின் நேரடி விளைவுகள்
2024 முதல் 2026 வரையான காலப்பகுதி, அமெரிக்க எரிசக்தி வரலாற்றில் ஒரு பாரிய மாற்றத்தை சந்தித்துள்ளது. பசுமை இல்ல வாயு வெளியேற்றத்தைக் குறைப்பதாக வழங்கப்பட்ட சர்வதேச வாக்குறுதிகளுக்கு மாறாக, புள்ளிவிபரங்கள் ஒரு மாறுபட்ட சித்திரத்தை வழங்குகின்றன. உலக நாடுகள் நிலக்கரி பயன்பாட்டிலிருந்து படிப்படியாக வெளியேறி வரும் நிலையில், அமெரிக்கா அதற்கு நேர்மாறான போக்கைக் கடைப்பிடிக்கிறது. ஆசிய மற்றும் ஐரோப்பிய சந்தைகளில் ஏற்பட்டுள்ள எரிசக்தித் தட்டுப்பாட்டைப் பயன்படுத்தி, அமெரிக்கா தனது நிலக்கரி ஏற்றுமதியை முன்னைய ஆண்டை விட 12% இனால் அதிகரித்துள்ளது. இது வளிமண்டலத்தில் சேரும் கார்பன் அளவை உலகளாவிய ரீதியில் உயர்த்தியுள்ளது. சூழலியல் கட்டுப்பாடுகள் தளர்த்தப்பட்டதால், மூடிக்கிடந்த பல நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டுள்ளன. இது ‘தூய நிலக்கரி’ (Clean Coal) என்ற பெயரில் சந்தைப்படுத்தப்பட்டாலும், அதன் சூழலியல் பாதிப்பு மாறாமல் உள்ளது.
எதிர்கால எரிசக்தித் தேவையைத் தீர்மானிக்கும் மிக முக்கிய காரணியான புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (Renewable Energy) மீதான ஆய்வுகளுக்கான அரசாங்கத்தின் ஆதரவு பாரியளவில் சரிவடைந்துள்ளது. எரிசக்தி திணைக்களத்தின் (DOE) கீழ் இயங்கும் ஆய்வுகூடங்களுக்கு வழங்கப்பட்டு வந்த நிதியில் 40% வெட்டப்பட்டுள்ளது. இது சூரிய சக்தி சேமிப்புத் தொழில்நுட்பம் (Battery Storage) மற்றும் பசுமை ஹைட்ரஜன் தொடர்பான புத்தாக்கங்களை முடக்கியுள்ளது.அரசாங்கத்தின் இந்த நிதிவெட்டு, தனியார் முதலீட்டாளர்களிடையே ஒரு நம்பிக்கையற்ற நிலையை உருவாக்கியுள்ளது. இதனால் நீண்டகாலப் பயன் தரும் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி திட்டங்களில் இருந்து முதலீடுகள் விலக்கிக்கொள்ளப்படுகின்றன.
பூகோள ரீதியாக மிகவும் உணர்திறன் கொண்ட ஆர்க்டிக் பகுதிகளில் எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயு அகழ்வுகளுக்கான அனுமதிகள் (Leases) முன்னெப்போதும் இல்லாத வேகத்தில் வழங்கப்பட்டுள்ளன. ‘Willow Project’ போன்ற பாரிய திட்டங்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அங்கீகாரம், அந்தப் பிராந்தியத்தின் பல்லுயிர்த்தன்மைக்கும், அங்கு வாழும் பழங்குடி மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கும் நேரடி அச்சுறுத்தலாகும். அகழ்வுப் பணிகளால் ஏற்படும் வெப்பம் மற்றும் உட்கட்டமைப்பு மாற்றங்கள், நிலத்தடியில் உறைந்துள்ள மீத்தேன் வாயு வெளியேறுவதை துரிதப்படுத்துகின்றன. இது ‘காலநிலைத் தற்கொலை’ (Climate Suicide) என விஞ்ஞானிகளால் வர்ணிக்கப்படுகிறது.
உமிழ்வுத் தரவுகளின் ஒப்பீடு (2024-2026)
| வகைப்பாடு | 2024 (கணிப்பு) | 2026 (தற்போதைய நிலை) | மாற்றம் (%) |
| நிலக்கரி பயன்பாடு | 10.2% | 13.5% | +3.2% |
| புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி முதலீடு | $4.2 Billion | $2.5 Billion | -40.4% |
| புதிய அகழ்வு உரிமங்கள் | 145 | 312 | +115% |
இந்தத் தரவுகள் வெறுமனே எண்கள் மட்டுமல்ல; இவை எதிர்கால சந்ததியினரின் பாதுகாப்பான சூழலைச் சிதைக்கும் அரசியல் தீர்மானங்களின் வெளிப்பாடாகும். சர்வதேசச் சமூகம் எதிர்பார்த்த ‘பசுமை மாற்றம்’ (Green Transition) தற்போது அமெரிக்காவில் ஒரு ‘கார்பன் மீள் எழுச்சியாக’ (Carbon Resurgence) மாறியுள்ளதை இது உறுதிப்படுத்துகின்றது.
மனிதகுலத்தின் எதிர்காலமும் தார்மீகப் பொறுப்பும்
அமெரிக்காவில் தற்போது உருமாற்றம் பெற்றுள்ள நவீன காலநிலை மறுப்புவாதம் என்பது வெறும் ஒரு நாட்டின் உள்நாட்டு அரசியல் நகர்வு மட்டுமல்ல. அது ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தின் இருப்பையே கேள்விக்குறியாக்கும் ஒரு பாரிய உலகளாவிய அச்சுறுத்தலாகும். அறிவியல் பூர்வமான உண்மைகளைத் தந்திரோபாய ரீதியாகப் புறக்கணித்து, குறுகிய கால அரசியல் லாபங்களுக்காகவும், படிம எரிபொருள் நிறுவனங்களின் பொருளாதார மேலாதிக்கத்திற்காகவும் எடுக்கப்படும் இத்தீர்மானங்கள், பூமியின் சூழலியல் சமநிலையை முற்றாகச் சிதைக்கும் நிலையை நோக்கி எம்மை இட்டுச் செல்கின்றன. தற்போதைய அமெரிக்கக் கொள்கைகளின் தொடர்ச்சியானது, விஞ்ஞானிகள் அச்சப்படும் ‘மீளமைக்க முடியாத புள்ளியை’ (Tipping Point) நாம் மிக விரைவாக வந்தடைய வழிவகுக்கும். ஆர்க்டிக் பனிப்பாறைகளின் உருகுதல், அமேசான் காடுகளின் அழிவு மற்றும் சமுத்திர நீரோட்டங்களின் மாற்றம் போன்றவை ஒருமுறை நிகழ்ந்துவிட்டால், அவற்றை எத்தகைய நவீன தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டும் மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவர முடியாது. அமெரிக்காவின் வெளியேற்றம் இத்தகைய இயற்கைச் சமநிலைச் சிதைவை (Ecological Collapse) வேகப்படுத்துகின்றது.
காலநிலை மாற்றத்தை எதிர்கொள்வதில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி (Renewable Energy) என்பது ஒரு தெரிவு அல்ல; அது ஒரு கட்டாயத் தேவையாகும். அமெரிக்கா போன்ற ஒரு வல்லரசு இத்துறையிலிருந்து பின்வாங்குவது, உலகளாவிய ரீதியில் தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றத்தையும் (Technology Transfer) நிதிப் பங்களிப்பையும் முடக்குகின்றது. இது குறிப்பாக இலங்கை போன்ற தீவு நாடுகளையும், அபிவிருத்தி அடைந்து வரும் தேசங்களையும் ‘காலநிலை அனாதைகளாக’ மாற்றும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
அறிவியலை விட அதிகாரமும், பொதுநலனை விட லாபமும் மேலோங்கியுள்ள இந்தச் சூழலில், சர்வதேச சமூகம் ஒன்றிணைந்து செயற்பட வேண்டியது அவசியமாகும். அமெரிக்காவின் பிடிவாதமான போக்கிற்கு மத்தியிலும் ஏனைய நாடுகள் தமது பசுமை இலக்குகளில் உறுதியாக இருக்க வேண்டிய வரலாற்றுத் தேவை ஏற்பட்டுள்ளது. காலநிலை மாற்றத்தின் பாதிப்புகள் எந்த எல்லைகளையும் பாரபட்சங்களையும் கொண்டவை அல்ல என்பதையும், புவி வெப்பமடைதலின் தீவிரம் அதிகரித்தால் அதன் விளைவுகளை அமெரிக்காவும் தவிர்க்க முடியாது என்பதையும் காலம் உணர்த்தும்.
இறுதியாக, தற்போதைய அரசியல் தலைமைத்துவங்கள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு தீர்மானமும் எதிர்கால சந்ததியினர் வாழப்போகும் பூமியின் தன்மையைத் தீர்மானிக்கின்றன. அரசியல் லாபங்கள் தற்காலிகமானவை, ஆனால் சிதைந்துபோகும் சூழலியல் மீள முடியாதது. எனவே, அறிவியலையும் உலகளாவிய அறத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய கூட்டுச் செயற்பாடே இன்றைய காலத்தின் அவசரத் தேவையாகும்.
