கட்டுரை | அருள்கார்க்கி | படம் | Daily Mirror
ஒரு கறுப்புச் சட்டத்தின் மறுவடிவம்
இலங்கையின் சமகால அரசியல் வரலாற்றில் ‘தேசிய பாதுகாப்பு’ என்பது ஆட்சியாளர்களினால் பொதுமக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை ஒடுக்குவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு தந்திரோபாயச் சொல்லாகவே இருந்து வருகின்றது. 1979 ஆம் ஆண்டு, ஒரு தற்காலிக ஏற்பாடாகக் கொண்டுவரப்பட்ட ‘பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம்’ (Prevention of Terrorism Act – PTA), கடந்த நான்கு தசாப்தங்களாகத் தமிழ் மக்களின் வாழ்வியலையும், இளைஞர்களின் எதிர்காலத்தையும் சிதைத்த ஒரு கறுப்புச் சட்டமாகவே நீடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. சர்வதேச சமூகத்தின் தொடர்ச்சியான அழுத்தங்கள் மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடிக்கு மத்தியிலான ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் வரிச்சலுகைக்கான (GSP+) நிபந்தனைகள் காரணமாக, இந்த பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்திற்குப் சட்டத்திற்குப் பதிலாக (PTA) ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலம்’ (Protection of the State from Terrorism Act – PSTA) தற்போது முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.
இருப்பினும், இந்த மாற்றமானது ஒரு உண்மையான ஜனநாயகச் சீர்திருத்தமாக அமையாமல், பழைய கறுப்புச் சட்டத்தின் கொடூரமான முகத்தை இன்னும் மெருகூட்டிப் புதிய வடிவத்தில் கொண்டுவரும் ஒரு முயற்சியாகவே தென்படுகின்றது. சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை (Amnesty International), மனிதவுரிமைகள் கண்காணிப்பகம் (Human Rights Watch) போன்ற சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் சுட்டிக்காட்டுவது போல, இப்புதிய சட்டமூலம் ‘பயங்கரவாதம்’ என்ற பதத்திற்கு வழங்கியுள்ள விரிவான வரைவிலக்கணம், அரசாங்கத்தின் மீதான எந்தவொரு நியாயமான விமர்சனத்தையும் குற்றமாக மாற்றவல்லது.
குறிப்பாக, இலங்கையின் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பாக விளங்கும் மலையகத் தமிழ் மக்களின் உரிமைக் குரல்களை நசுக்குவதற்கு இச்சட்டம் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்ற அச்சம் வலுவாக எழுந்துள்ளது. மலையகத் தொழிலாளர்களின் சம்பளப் போராட்டங்கள் அல்லது காணி உரிமைக்கான அறவழிப் போராட்டங்கள் போன்றவை “அரசின் பொருளாதாரத்தைச் சீர்குலைக்கும் பயங்கரவாதச் செயல்களாக” இப்புதிய சட்டத்தின் கீழ் வியாக்கியானப்படுத்தப்படக்கூடிய அபாயம் உள்ளது.
ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகம் (OHCHR) தனது பெப்ரவரி 2026 க்கான அறிக்கையில் வலியுறுத்தியுள்ளபடி, இச்சட்டம் ‘மக்களைப் பாதுகாப்பதைக்’ காட்டிலும் ‘அரச அதிகாரத்தைப் பாதுகாப்பதிலேயே’ அதிக முனைப்புக் காட்டுகிறது. தன்னிச்சையான கைதுகள், நீண்டகாலத் தடுப்புக் காவல் மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் போன்ற பயங்கரவாத தடைச்சட்டத்தின் அதே அடக்குமுறை அம்சங்கள், ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலம்’ எனும் புதிய பெயரில் மீளவும் திணிக்கப்படுகின்றன. எனவே, இச்சட்டமூலமானது ஜனநாயகத்தின் பாதுகாவலனாக இல்லாமல், ஒடுக்குமுறையின் புதிய வடிவமாகவே அடையாளம் காணப்படுகின்றது.
சர்வதேச அமைப்புகளின் கண்டனங்களும் சட்டத்தின் போதாமையும்
‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலமானது’, சர்வதேச மனித உரிமைத் தரங்களுக்கு அமைவாகக் கொண்டுவரப்படுவதாக அரசாங்கம் கூறிக்கொண்டாலும், அது அடிப்படை மனித உரிமை விழுமியங்களைக் கேலிக்குள்ளாக்குவதாகவே சர்வதேச அமைப்புகள் கருதுகின்றன. ஐக்கிய நாடுகள் சபை மற்றும் உலகளாவிய மனித உரிமை நிறுவனங்கள் முன்வைக்கும் பிரதான கண்டனம் யாதெனில், இச்சட்டம் “பயங்கரவாதம்” என்பதற்கு வழங்கும் அதீத நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்ட வரைவிலக்கணம் ஆகும்.
ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகத்தின் (OHCHR) எச்சரிக்கை
பிப்ரவரி 2026 இல் வெளியான ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகத்தின் (OHCHR) ஆரம்பக்கட்ட அவதானிப்புகளின்படி, ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலமானது’ சர்வதேச சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் உடன்படிக்கையின் (ICCPR) பல சரத்துக்களை மீறுகின்றது. குறிப்பாக, 24 மணிநேரத்திற்குள் ஒரு கைதியை மஜிஸ்திரேட் முன்னிலையில் முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும் என்ற நியதியை இச்சட்டம் பலவீனப்படுத்துகிறது. மலையகச் சூழலில், மொழிப் பிரச்சினையாலும் சட்ட அறிவு இன்மையாலும் கைது செய்யப்படும் இளைஞர்களுக்கு, இந்த நீதித்துறை மேற்பார்வை குறைக்கப்பட்டால், அவர்கள் தன்னிச்சையான தடுத்துவைப்புக்கும் சித்திரவதைகளுக்கும் உள்ளாகும் அபாயம் அதிகம்.
மனிதவுரிமைகள் கண்காணிப்பகம் (Human Rights Watch) மற்றும் ‘தூண்டுதல்’ சரத்துக்கள்
மனிதவுரிமைகள் கண்காணிப்பகம் தனது 2026 சனவரி மாத அறிக்கையில், இச்சட்டமூலத்தின் 9 மற்றும் 10 ஆகிய பிரிவுகள் “பயங்கரவாதத்தைத் தூண்டுதல்” என்பதை மிகவும் ஆபத்தான முறையில் கையாளுவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது. “மறைமுகமாகத் தூண்டுதல்” (Indirect Incitement) என்ற பதம், அரசாங்கத்தை விமர்சிக்கும் எவரையும் கைது செய்யப் பயன்படுத்தப்படலாம்.ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளர் தோட்டத் தொழிலாளர்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காக சமூக வலைத்தளங்களில் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பதிவிடும் ஒரு கருத்தை “மக்களைத் தூண்டும் பயங்கரவாதச் செயல்” என வகைப்படுத்த இச்சட்டம் வழிவகுக்கின்றது. இது ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் குரலை நசுக்கும் ஒரு “சட்டரீதியான ஒடுக்குமுறை” என மனிதவுரிமைகள் கண்காணிப்பகம் சாடுகின்றது.
சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை சிவில் உரிமைகள் முடக்கம்
சர்வதேச மன்னிப்புச் சபையானது, இச்சட்டமூலம் “அரசாங்கத்தை ஒரு விடயத்தைச் செய்யும்படி நிர்ப்பந்திப்பதை” பயங்கரவாதமாகக் கருதுவதை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறது. மலையக மக்களின் போராட்டங்கள் பெரும்பாலும் அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தம் கொடுப்பதையே நோக்கமாகக் கொண்டவை. அத்தகைய அமைதியான ஜனநாயகப் போராட்டங்களை இச்சட்டம் “பயங்கரவாதம்” என்று வரையறுப்பதன் மூலம், தொழிற்சங்க மற்றும் வெகுஜனப் போராட்டங்களை அரசாங்கம் முற்றாக முடக்க முயல்கின்றது.
சட்டத்தின் போதாமை – நீதித்துறை பாதுகாப்பு இல்லாமை
இச்சட்டத்தில் உள்ள மிகப்பெரிய ஓட்டை (Loophole) யாதெனில், கைது செய்யப்படும் நபருக்குத் தகுந்த சட்ட உதவி (Legal Counsel) கிடைப்பதையும், தடுத்து வைக்கப்படும் இடம் குறித்த தகவல்களை உறவினர்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதையும் உறுதி செய்யும் வலுவான வழிமுறைகள் இல்லாமையே ஆகும். கடந்த கால பயங்கரவாத தடைச்சட்ட அனுபவங்களின்படி, மலையக இளைஞர்கள் பலர் இரகசிய முகாம்களில் தடுத்து வைக்கப்பட்ட வரலாறுகள் உண்டு. புதிய ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலமானது இத்தகைய மனித உரிமை மீறல்களைத் தடுப்பதற்கான போதிய பாதுகாப்புகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை என சர்வதேச அமைப்புகள் ஏகோபித்த குரலில் எச்சரிக்கின்றன.
மலையகப் போராட்டங்களும் “பயங்கரவாதம்” என்ற முத்திரையும்
இலங்கையின் மலையகத் தமிழ் மக்களின் வரலாறு என்பது வெறும் உழைப்பின் வரலாறு மட்டுமல்ல, அது தொடர்ச்சியான உரிமைப் போராட்டங்களின் வரலாறாகும். 200 ஆண்டுகால உழைப்பிற்குப் பின்னரும் அடிப்படைச் சம்பளம், காணி உரிமை மற்றும் கௌரவமான வாழ்விடங்களுக்காக அவர்கள் இன்றும் வீதிகளில் போராட வேண்டியுள்ளது. இத்தகைய சூழலில், புதிய ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலமானது அவர்களின் போராட்ட வடிவங்களை “பயங்கரவாதம்” என முத்திரை குத்துவதற்கான ஒரு சட்ட அங்கீகாரத்தை அரசாங்கத்திற்கு வழங்குகின்றது. குறிப்பாக, ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலத்தின் 3வது சரத்தின்படி, “அரசாங்கத்தை ஒரு காரியத்தைச் செய்யும்படி நிர்ப்பந்திப்பதோ” அல்லது “அத்தியாவசியச் சேவைகளுக்குத் தடை ஏற்படுத்துவதோ” பயங்கரவாதமாக வரையறுக்கப்படலாம். இதன் விளைவாக, மலையகத் தொழிலாளர்கள் தமது நியாயமான சம்பள உயர்வுக்காக முன்னெடுக்கும் ‘வேலை நிறுத்தங்கள்’ (Strikes) மற்றும் ‘வீதி மறியல் போராட்டங்கள்’ (Roadblocks), இச்சட்டத்தின் கீழ் “அரசின் பொருளாதாரத்தைச் சீர்குலைக்கும் பயங்கரவாதச் செயல்களாக” மாற்றப்படலாம். இது தொழிலாளர்களின் ‘கூட்டுப் பேரப் பேச்சுவார்த்தை’ (Collective Bargaining) உரிமையை முற்றாக மழுங்கடிக்கச் செய்யும் ஒரு பாரிய அச்சுறுத்தலாகும் எனச் சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை (Amnesty International) கவலை வெளியிட்டுள்ளது.
மேலும், ‘கிரவுண்ட் வியூஸ்’ (Groundviews), ‘மாற்றம்’ (Maatram) போன்ற இணையதளங்கள் சுட்டிக்காட்டுவது போல, இச்சட்டம் தொழிற்சங்க மற்றும் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்களை இலகுவாகக் குறிவைக்க வழிவகுக்கிறது. தோட்டப் பகுதிகளில் போராட்டங்களை ஒருங்கிணைக்கும் இளைஞர்கள் மற்றும் தொழிற்சங்கத் தலைவர்கள், “பொதுமக்களிடையே அச்சத்தை ஏற்படுத்தினர்” அல்லது “அரசின் நிர்வாகத்தை முடக்க முயன்றனர்” என்ற குற்றச்சாட்டின் கீழ் எவ்வித நீதிமன்றப் பிடியாணையும் (Arrest Warrant) இன்றித் தன்னிச்சையாகக் கைது செய்யப்படலாம். இது மலையகத்தின் அடிமட்ட அரசியல் விழிப்புணர்வை நசுக்கும் ஒரு தந்திரோபாயமாகும்.
லியனல் போபகே தனது ஆய்வில் குறிப்பிடுவது போல, ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலம்’ “அரசைக் காப்பதாகக் கூறிக்கொண்டு” மக்களின் நியாயமான அதிருப்திகளை நசுக்குகின்றது. மலையக மக்கள் தமது வரலாற்று ரீதியான உரிமைகளைக் கோருவதைக் “தேசிய பாதுகாப்பிற்கு எதிரான அச்சுறுத்தலாக” இச்சட்டம் சித்தரிக்கின்றது. குறிப்பாக, பொருளாதார நெருக்கடி காலத்தில் இவ்வாறான சட்டங்கள் கொண்டுவரப்படுவது, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் போராட்டங்களை நசுக்கி, பெருந்தோட்ட நிறுவனங்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கே அன்றி மக்களின் பாதுகாப்பிற்காக அல்ல என்பது சிவில் சமூக அமைப்புகளின் பிரதான கண்டனமாக உள்ளது.
மலையக இளைஞர்களின் சமூக ஊடக வெளிப்பாடுகளும் கண்காணிப்பும்
இன்றைய நவீன டிஜிட்டல் யுகத்தில், மலையக இளைஞர்கள் தமது சமூகத்தின் அரசியல் அபிலாஷைகளையும் சமூகப் பிரச்சினைகளையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு பிரதான தளமாகச் சமூக வலைத்தளங்களைப் (Facebook, TikTok, YouTube) பயன்படுத்தி வருகின்றனர். எனினும், முன்மொழியப்பட்டுள்ள ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலத்தில் உள்ள “தூண்டுதல்” (Incitement) தொடர்பான சரத்துக்கள், இந்த இளைஞர்களின் கருத்துச் சுதந்திரத்தை முடக்கும் ஒரு பாரிய கருவியாக அமையும் ‘கிரவுண்ட் வியூஸ்’ (Groundviews) போன்ற தளங்கள் எச்சரிக்கின்றன. இச்சட்டமூலத்தின் கீழ், ஒரு நபர் வெளியிடும் கருத்தோ அல்லது பகிரும் பதிவோ “மறைமுகமாகப் பயங்கரவாதத்தைத் தூண்டக்கூடியது” என்று பாதுகாப்பு அதிகாரி ஒருவரால் தீர்மானிக்கப்பட்டால், அந்த இளைஞர் எந்தவொரு நீதிமன்றப் பிடியாணையும் (Arrest Warrant) இன்றித் தன்னிச்சையாகக் கைது செய்யப்படலாம். குறிப்பாக, “கவனக்குறைவாக இருத்தல்” (Reckless) என்ற சொல்லாடல் இச்சட்டத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதால், ஒரு பதிவின் நோக்கம் பயங்கரவாதம் இல்லாவிடினும், அது அவ்வாறு சித்திரிக்கப்பட்டு இளைஞர்கள் சிறையிலடைக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது.
மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் (Human Rights Watch) சுட்டிக்காட்டுவது போல, இத்தகைய கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகள் மலையக இளைஞர்கள் மத்தியில் ஒரு சுய-தணிக்கையை (Self-Censorship) உருவாக்கும். அதாவது, தமக்கு நடக்கும் அநீதிகள் அல்லது தோட்ட நிருவாகங்களின் அடக்குமுறைகள் குறித்துக் குரல் கொடுத்தால், அது “அரசிற்கு எதிரான செயல்” என முத்திரை குத்தப்படும் என்ற அச்சம் அவர்கள் மத்தியில் விதைக்கப்படும். மேலும், பிடியாணை இன்றி மேற்கொள்ளப்படும் இத்தகைய கைதுகளின் போது, டிஜிட்டல் சாதனங்களைச் சோதனையிடவும் தரவுகளைக் கைப்பற்றவும் பாதுகாப்புத் தரப்பிற்கு அதீத அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இது தனிநபர் உரிமைகளைப் பாதிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், மலையகத்தின் புதிய தலைமுறை அரசியல் ரீதியாக விழிப்புணர்வடைவதைத் தடுக்கும் ஒரு திட்டமிட்ட நடவடிக்கையாகவும் அமையலாம். ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகம் (OHCHR) பரிந்துரைப்பது போல, “தூண்டுதல்” என்பதற்கான வரைவிலக்கணம் சர்வதேசத் தரத்திற்கு அமைய வன்முறையைத் தூண்டும் செயல்களுக்கு மட்டுமே மட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்; மாறாக, ஜனநாயக ரீதியான விமர்சனங்களை முடக்குவதற்குப் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.
பழைய பயங்கவாத தடைச்சட்டத்தின் அனுபவங்களும் புதிய சட்டத்தின் நடைமுறை சிக்கல்களும்
இலங்கையின் மலையக இளைஞர்கள் கடந்த காலங்களில் பழைய பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தின் (PTA) கீழ் அனுபவித்த வடுக்கள் மிக ஆழமானவை. வெறும் சந்தேகத்தின் அடிப்படையில், எவ்வித நீதிமன்றப் பிடியாணையும் (Arrest Warrant) இன்றி நள்ளிரவிலும் வேலைத்தலங்களிலும் அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். அநேகமான சந்தர்ப்பங்களில், மொழி தெரியாத காரணத்தினால் சிங்கள மொழியில் எழுதப்பட்ட வாக்குமூலங்களில் அவர்கள் பலவந்தமாக கையொப்பமிட வைக்கப்பட்டனர்; இவையே பின்னர் நீதிமன்றங்களில் அவர்களுக்கு எதிரான சாட்சியங்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. புதிய PSTA சட்டமூலமானது இத்தகைய வாக்குமூலங்களை சாட்சியங்களாக ஏற்பதை நீக்கியுள்ள போதிலும், நடைமுறைச் சிக்கல்கள் இன்னும் தீர்ந்தபாடில்லை. ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் உயர்ஸ்தானிகர் அலுவலகம் (OHCHR) சுட்டிக்காட்டுவது போல, ஒரு கைதியை 24 மணித்தியாலங்களுக்குள் நீதவான் (Magistrate) முன்னிலையில் ஆஜர்படுத்த வேண்டும் என்ற சர்வதேச நியதி இப்புதிய சட்டமூலத்திலும் வலுவிழந்து காணப்படுகிறது. இது மலையக இளைஞர்கள் மீண்டும் ஒரு நீண்டகாலத் தன்னிச்சையான தடுத்துவைப்புக்கு உள்ளாகும் அச்சத்தைத் தோற்றுவித்துள்ளது.
மேலும், இப்புதிய சட்டமூலமானது பழைய சட்டத்தின் அதே அடக்குமுறைப் பண்புகளைப் புதிய பெயரில் கொண்டுவருவதாகவே ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். கைது செய்யப்படும் ஒருவருக்கு முறையான சட்ட உதவி (Legal Counsel) கிடைப்பதிலும், தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ள இடம் குறித்த தகவல்களை உறவினர்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதிலும் உள்ள நடைமுறைத் தடைகள் மலையகச் சூழலில் பாரிய மனித உரிமை மீறல்களுக்கு வழிவகுக்கலாம். குறிப்பாக, தோட்டப் பகுதிகளில் இடம்பெறும் கைதுகளின் போது, சட்ட விழிப்புணர்வு இல்லாத குடும்பங்களை அச்சமூட்டி, பல மாதங்கள் விசாரணையின்றித் தடுத்து வைக்கும் அதிகாரம் மீண்டும் பாதுகாப்புத் தரப்பிற்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இது கடந்த காலத்தின் கசப்பான அனுபவங்கள் மீண்டும் மலையகத் தமிழ் இளைஞர்களின் வாழ்வில் நிழலாடுவதை உறுதிப்படுத்துகின்றது. எனவே, ஒரு சட்டத்தின் பெயர் மாற்றம் அடைவதைக் காட்டிலும், அதன் நடைமுறைச் செயற்பாடுகளில் நீதித்துறை மேற்பார்வையும், பாரபட்சமற்ற தன்மையும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியது அவசியமாகும்.
முடிவுரை
மலையகத் தமிழ் மக்கள் 200 வருடங்களுக்கு மேலாக இலங்கையின் பொருளாதாரத்திற்கு உழைத்தவர்கள். அவர்களுக்குத் தேவை பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டங்கள் அல்ல, மாறாகப் பாதுகாப்பு மற்றும் கௌரவமான வாழ்வுரிமையே. ‘பயங்கரவாதத்திலிருந்து அரசினைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டமூலமானது’ அதன் தற்போதைய வடிவில் நிறைவேற்றப்பட்டால், அது மலையக மக்களின் சனநாயக உரிமைகளையும் அவர்களின் இளைய தலைமுறையின் விழிப்புணர்வையும் நசுக்கும் ஒரு ஒடுக்குமுறைச் சாதனமாகவே அமையும். சர்வதேச தரங்களுக்கு இணங்காத இச்சட்டமூலத்தை முழுமையாகத் திருத்த வேண்டியது அல்லது மீளப் பெற வேண்டியது சனநாயக விழுமியங்களைப் பேணுவதற்கு அவசியமானதாகும்.
