கட்டுரை | அருள்கார்க்கி | படம் | North East Narrative
இலங்கையின் மலையகத் தமிழ் சமூகம், நாட்டின் பொருளாதாரத்திற்கு இருநூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக முதுகெலும்பாகத் திகழ்ந்த போதிலும், இன்று காலநிலை மாற்றத்தின் பெயரால் ஒரு புதிய ‘அரசியல் இடப்பெயர்வை’ (Political Displacement) எதிர்கொள்ளும் அபாயத்தில் உள்ளது. 2025 நவம்பரில் தாக்கிய டிட்வா (Ditwah) சூறாவளி ஏற்படுத்திய பாதிப்புகளைக் காரணியாகக் கொண்டு, மலையக மக்களை அவர்களது பூர்வீக நிலத்திலிருந்து வடகிழக்கு மாகாணங்களை நோக்கி மீள்குடியேற்ற வேண்டும் என்ற கருத்துக்கள் அண்மைக் காலமாக வலுப்பெற்று வருகின்றன. இக்கருத்துக்கள் அனர்த்தத் தணிப்பு என்ற போர்வையில் முன்வைக்கப்பட்டாலும், இவை மலையக மக்களின் அரசியல் அதிகாரம், தேசியம் மற்றும் நில உரிமையைச் சிதைக்கும் ஒரு பாரிய தர்க்கப் பிழையாகும்.
நில உரிமையும் அரசியல் அதிகாரமும் சிதைக்கப்படுதல்
ஒரு சமூகத்தின் அரசியல் பலம் அவர்கள் செறிந்து வாழும் புவியியல் மையத்திலேயே (Geographical Core) தங்கியுள்ளது. மலையக மக்கள் கடந்த காலங்களில் பாரிய போராட்டங்களுக்கு மத்தியில் தமக்கான பிரதிநிதித்துவத்தையும், உள்ளூராட்சி அதிகாரங்களையும் வென்றுள்ளனர். குறிப்பாக 2018 ஆம் ஆண்டின் பிரதேச சபைகள் (திருத்தச்) சட்டம், தோட்டக் குடியிருப்புகளைப் பிரதேச சபைகளின் அதிகார வரம்பிற்குள் கொண்டு வந்ததன் மூலம், இம்மக்கள் தமது நிலத்தில் ஒரு சட்டபூர்வமான அரசியல் அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுள்ளனர்.
இந்த மக்களை வடகிழக்கு நோக்கி இடம்பெயரச் செய்வது என்பது, அவர்கள் இத்தனை காலம் போராடிப் பெற்ற அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தைச் சிதைத்து, அவர்களைப் புதிய சூழலில் சிறுபான்மையினராக மாற்றி, அவர்களின் கூட்டுப் பேரம் பேசும் சக்தியை (Collective Bargaining Power) வலுவிழக்கச் செய்யும் செயலாகும். இது ‘மீள்குடியேற்றம்’ அல்ல, மாறாக ஒரு தேசிய இனத்தை அதன் அரசியல் மையத்திலிருந்து ‘அப்புறப்படுத்துவதாகும்’ (Dispossession).
நிர்வாகத் தோல்வியும் திட்டமிட்ட வெளியேற்றமும்
டிட்வா பேரழிவின் போது கண்டியில் 232 பேரும், நுவரெலியாவில் 89 பேரும் பலியானதற்குக் காரணம் மலையகத்தின் புவியியல் அல்ல, மாறாக அங்குள்ள உட்கட்டமைப்பு தேசிய வலையமைப்பில் ஒருங்கிணைக்கப்படாததே ஆகும். 2018 சட்டத் திருத்தம் இருந்தும், அரசாங்கம் தோட்டங்களுக்குள் வீதிகள், முறையான வடிகால் அமைப்புகள் (WASH) மற்றும் மண்சரிவுத் தடுப்புச் சுவர்களை அமைக்கத் தவறியுள்ளது. இந்த ‘நிர்வாகத் தோல்வியை’ (Administrative Failure) மறைப்பதற்காக, மக்களை வடகிழக்கு நோக்கி நகர்த்துவது என்பது அரசாங்கம் தனது பொறுப்பிலிருந்து நழுவும் ஒரு செயலாகும்.
உள்ளூராட்சி சபைகள், நகர அபிவிருத்தி அதிகாரசபை (UDA) மற்றும் மலையக அபிவிருத்தி அதிகாரசபை ஆகியவை ஒருங்கிணைந்து செயற்பட்டிருந்தால், இந்த மக்களை அவர்கள் வாழும் நிலத்திலேயே பாதுகாப்பாக வைத்திருக்க முடியும். நில உரிமையற்ற லயன் அறைகளில் மக்களை முடக்கி வைத்திருப்பதே அனர்த்த பாதிப்புக்குக் காரணம்; நிலம் அல்ல.
தேசியமும் அடையாளமும் அழித்தொழிக்கப்படல்
மலையகத் தேசியம் என்பது அந்த மண்ணின் தேயிலை மலைகளோடும், அங்கு அவர்கள் உருவாக்கிய கலாச்சாரத்தோடும் பின்னிப் பிணைந்தது. காலநிலை மாற்றத்தைக் காரணம் காட்டி அவர்களை வேரோடு பிடுங்கி எறிவது, அவர்களின் தனித்துவமான அடையாளத்தை அழித்துவிடும். EARTH JOURNALISM NETWORK ஆய்வு குறிப்பிடுவது போல, காலநிலை புலம்பெயர்வு ஏற்கனவே மலையகப் பெண்களை நகர்ப்புற முறைசாரா குடியிருப்புகளில் (Slums) தஞ்சமடையச் செய்து, அவர்களைச் சுரண்டல்களுக்கு ஆளாக்கி வருகிறது. இச்சூழ்நிலையில், ஒரு திட்டமிட்ட இடப்பெயர்வு என்பது சமூக ரீதியிலான பாதுகாப்பின்மையை மேலும் அதிகப்படுத்தும்.
நிலத்திலேயே நிலைத்திருக்கும் உரிமை
அரசாங்கம் பொறுப்புக்கூற வேண்டியது மக்களை அப்புறப்படுத்துவதில் அல்ல, மாறாக அவர்கள் வாழும் இடத்திலேயே பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதிலாகும்:
- உட்கட்டமைப்பு ஒருங்கிணைப்பு: 2018 சட்டத்தின் கீழ் பிரதேச சபைகள் தோட்ட உட்கட்டமைப்புக்காக நிதி ஒதுக்கி, மலையகத்தின் பாதுகாப்பான பிரதேசங்களை பாதுகாப்பான குடியிருப்பு வலயங்களாக மாற்ற வேண்டும்.
- பூரண நில உரிமை: லயன் அறைகளை அகற்றி, அதே வலயங்களில் பாதுகாப்பான இடங்களில் ‘பூரண காணி உறுதிப் பத்திரங்களுடன்’ (Absolute Deeds) கூடிய வீட்டுத் திட்டங்களை வழங்க வேண்டும்.
- அரசியல் பாதுகாப்பு: மலையக மக்களின் அரசியல் அதிகார வரம்புகளைச் சிதைக்காமல், அந்த புவியியல் எல்லைக்குள்ளேயே அனர்த்த முகாமைத்துவத் திட்டங்களை (NDMP) அமுல்படுத்த வேண்டும்.
மலையக மக்களின் இடப்பெயர்வு என்பது புவியியல் சார்ந்த தீர்வு அல்ல; அது ஒரு பாரிய அரசியல் வீழ்ச்சி. டிட்வா பேரழிவை ஒரு சாக்காகப் பயன்படுத்தி மக்களை வடகிழக்கு நோக்கித் தள்ளுவது என்பது, அவர்களின் அரசியல் அபிலாஷைகளையும் நில உரிமையையும் ஒரே அடியில் அழிக்கும் செயலாகும். மீள்கட்டுமானம் என்பது மக்களை வெளியேற்றுவதில் இல்லை; மாறாக அவர்கள் உரிமையோடு வாழும் மண்ணில் அவர்களைப் பாதுகாப்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. அரசாங்கம் தனது நிர்வாக முடக்கத்தைக் களைந்து, மலையக மக்களின் நில உரிமையையும் அரசியல் இறையாண்மையையும் அந்தப் புவியியல் மையத்திலேயே உறுதி செய்ய வேண்டும்.
