பேரிடர் கால இடப்பெயர்வு: தங்குமிடக் குறைபாடுகளும் பெண்களின் பாதுகாப்பும்
அருள்கார்க்கி | கொள்கை ஆய்வாளர் | Infograph | nenarrative
முகாம்களின் உட்கட்டமைப்புச் சீர்கேடுகள், இடம்பெயர்ந்த மக்களைத் தமது பாதுகாப்பு மையங்களை விட்டு முன்கூட்டியே வெளியேறத் தூண்டும் ஒரு ‘தள்ளும் காரணியாக’ (Push Factor) அமைகின்றது என்பதை IOM – Protection Needs and Concerns (Jan-Feb 2026) அறிக்கை உறுதிப்படுத்துகின்றது. முகாம்களில் நிலவும் உட்கட்டமைப்பு குறைபாடுகளினால், வீடுகள் பகுதியளவு சேதமடைந்த நிலையிலும் அல்லது நிலச்சரிவு அபாயம் நீங்காத நிலையிலும் மக்கள் தமது சொந்த இடங்களுக்குத் திரும்புகின்றனர். இத்தகைய ‘காலம் முந்திய திரும்புதல்’ (Premature return) மக்களை மீண்டும் அனர்த்தப் பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாக்குவதுடன், அவர்களின் முழுமையான மீட்சியைத் தாமதப்படுத்துகின்றது. Disaster Management Centre (DMC) – Situation Summary Report (16th March 2026) தரவுகளின்படி, பதுளை மாவட்டத்தில் மட்டும் 5,880 குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 21,473 நபர்கள் முகாம்களில் தங்குவதைத் தவிர்த்து, உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களின் வீடுகளில் தங்கியுள்ளனர். இவர்களுக்கான மனிதாபிமான உதவிகள் சென்றடைவதில் முறையான பொறிமுறை இல்லாதது மற்றுமொரு இடராகும்.
சமூக – பொருளாதார தாக்கம்: மலையகப் பெண்களின் நிலை
சர்வதேச மனிதாபிமான சாசனத்தின் ‘ஸ்பியர் தரநிலைகள்’ (Sphere Standards), இடம்பெயர்ந்த ஒரு நபருக்குத் தேவையான குறைந்தபட்ச இடவசதி, சுகாதார வசதி மற்றும் பாதுகாப்பு என்பவற்றை வரையறுக்கின்றன. WFP Sri Lanka Country Brief (February 2026) அறிக்கையில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ள ‘பாதுகாப்பு மற்றும் பொறுப்புக்கூறல்’ (Protection and Accountability) கொள்கையின்படி, கழிவறைகள் மற்றும் குளியலறைகள் பாலின அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், இலங்கையின் பாடசாலை முகாம்களில் இத்தகைய உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் சர்வதேச தரநிலைகளைப் பூர்த்தி செய்யவில்லை. அனர்த்த முகாமைத்துவத்தில் ‘Building Back Better’ (மீளக் கட்டியெழுப்பும்போது இன்னும் சிறப்பாகச் செய்தல்) என்ற கோட்பாடு நிலவுகிறது. எனினும், ஒவ்வொரு அனர்த்தத்தின் போதும் மீண்டும் மீண்டும் பாடசாலைகளையே தஞ்சமடையும் இடங்களாகப் பயன்படுத்துவது, நீண்டகாலத் தீர்வுகளை நோக்கிய நகர்வில் உள்ள தேக்க நிலையைக் காட்டுகின்றது. சர்வதேச அனர்த்தக் குறைப்பு மூலோபாயத்தின் (UNDRR) பரிந்துரைப்படி, அனர்த்த வலயங்களுக்கு அருகில் பாடசாலைகளைத் தற்காலிக முகாம்களாக மாற்றுவதைக் கைவிட்டு, பின்வரும் வசதிகளைக் கொண்ட ‘பல்பயன் மையங்களை’ உருவாக்குவது அவசியமாகும்:
- பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கான பிரத்தியேகப் பிரிவுகள்.
- பாதுகாப்பான மற்றும் போதுமான வெளிச்சம் கொண்ட சுகாதார வசதிகள்.
- சமூக சமையலறைகள் மற்றும் வாழ்வாதாரப் பயிற்சி அறைகள்.
இலங்கையின் தற்போதைய அணுகுமுறை அனர்த்த கால அவசரத் தேவைகளை (Emergency Response) மட்டுமே பூர்த்தி செய்கிறதே தவிர, அது சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ‘கௌரவமான இடம்பெயர்வு’ (Displaced with Dignity) என்ற கோட்பாட்டை முழுமையாகப் பிரதிபலிக்கவில்லை. ஜப்பான் மற்றும் நெதர்லாந்து போன்ற நாடுகளின் மாதிரிகளைப் பின்பற்றி, கொள்கை ரீதியான மாற்றங்களை மேற்கொள்வதே எதிர்கால இடர்களைக் குறைப்பதற்கான வழியாகும்.
டிட்வா (Ditwah) அனர்த்தத்திற்குப் பின்னரான தற்போதைய களநிலைவரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, எதிர்கால அனர்த்த முகாமைத்துவக் கொள்கைகளில் உள்ளடக்கப்பட வேண்டிய மிக முக்கியமான பரிந்துரைகள் பின்வருமாறு அமைகின்றன:
முதலாவதாக, அனர்த்தத் தயார்நிலைத் திட்டங்களில் ‘பாலின உணர்திறன் கொண்ட கட்டடக்கலை’ (Gender-Sensitive Architecture) என்பது ஒரு விருப்பத் தெரிவாக அன்றி, கட்டாயமான ஒரு தரநிலையாக மாற்றப்பட வேண்டும். International Organization for Migration (IOM) – Protection Needs and Concerns (Jan-Feb 2026) அறிக்கையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளபடி, முகாம்களில் நிலவும் தனிப்பட்ட மறைவுரிமை (Privacy) இல்லாமையே பெண்கள் அங்கிருந்து வெளியேறுவதற்கான பிரதான காரணியாகும். எனவே, எதிர்காலத்தில் அமைக்கப்படும் பாதுகாப்பு மையங்கள் அல்லது பல்பயன் கட்டிடங்களில் பெண்களுக்கான தனிப்பிரிவுகள் (Partitioning), போதிய வெளிச்சம் கொண்ட உட்புறப்பாதைகள் மற்றும் பாதுகாப்பான முறையில் பிரிக்கப்பட்ட சுகாதார வசதிகள் என்பன சர்வதேச ‘ஸ்பியர் (Sphere)’ தரநிலைகளுக்கு ஏற்ப வடிவமைக்கப்பட வேண்டும். இது பெண்கள் மற்றும் பெண் பிள்ளைகள் மீதான வன்முறை இடர்களைக் குறைப்பதோடு, இடம்பெயர்ந்த சூழலிலும் அவர்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்க வழிவகுக்கும்.
மூன்றாவதாக, பாதுகாப்பு மையங்களின் உள்ளகப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த ‘சமூக அடிப்படையிலான கண்காணிப்புப் பொறிமுறைகள்’ (Community-based Monitoring) உருவாக்கப்பட வேண்டும். முகாம்களுக்குள் பெண்களின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்கு வெறும் உத்தியோகபூர்வ பாதுகாப்புத் தரப்பினரை மட்டும் நம்பியிருக்காமல், சிவில் அமைப்புகள் மற்றும் உள்ளூர் பெண்கள் அமைப்புகளை உள்வாங்கிய கண்காணிப்புக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும். WFP Sri Lanka Country Brief (February 2026) அறிக்கையில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ள ‘பாதுகாப்பு மற்றும் பொறுப்புக்கூறல்’ (Accountability to Affected Populations) கொள்கையின்படி, இக்குழுக்கள் முகாம்களில் நிலவும் முறைப்பாடுகளை உடனுக்குடன் பெற்றுத் தீர்வுகளை வழங்க முனைய வேண்டும். இது குறிப்பாகப் பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் துஷ்பிரயோகங்களைத் தடுப்பதற்கான (PSEA) ஒரு வலுவான களப்பொறிமுறையாக அமையும்.
இலங்கையில் ‘டிட்வா’ (Ditwah) அனர்த்தத்திற்குப் பின்னரான தற்போதைய களச்சூழல், அனர்த்த முகாமைத்துவம் என்பது வெறும் தொழில்நுட்ப ரீதியான முன்கூட்டிய எச்சரிக்கைகளுடன் மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை என்பதைத் துல்லியமாக உணர்த்தியுள்ளது. இக்கட்டுரையில் ஆராயப்பட்ட தரவுகளின் அடிப்படையில், அனர்த்த முகாமைத்துவத்தில் ‘கட்டமைப்புச் சிதைவு’ (Structural Failure) என்பது வெறும் கட்டிடங்களின் உடைவு அல்லது நிலச்சரிவு சார்ந்தது மட்டுமல்ல; அது இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கான சமூகப் பாதுகாப்பு வலைப்பின்னலில் (Social Protection Safety Net) ஏற்பட்டுள்ள பாரிய ஓட்டைகளையும் உள்ளடக்கியதாகும்.
பாதுகாப்பு மையங்களில் நிலவும் உட்கட்டமைப்பு குறைபாடுகள், குறிப்பாகப் பெண்களின் தனிப்பட்ட மறைவுரிமையை (Privacy) உறுதிப்படுத்தத் தவறியமை, அவர்களை மீண்டும் அனர்த்த அபாயம் நிலவும் இடங்களுக்கே தள்ளும் ஒரு மறைமுகக் கருவியாக (Push Factor) மாறியுள்ளது. இது ஒரு ஆபத்தான போக்காகும். பாதுகாப்பு மையங்கள் என்பது மக்களைப் பாதுகாக்கும் இடங்களாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அவர்களின் கண்ணியத்தை இழக்கச் செய்து அவர்களை மீண்டும் அபாயத்திற்குள் தள்ளும் இடங்களாக இருக்கக்கூடாது. International Organization for Migration (IOM) – Protection Needs and Concerns (Jan-Feb 2026) மற்றும் WFP Sri Lanka Country Brief (February 2026) ஆகிய அறிக்கைகள் சுட்டிக்காட்டுவது போல, உட்கட்டமைப்பு ரீதியான பலவீனங்கள் சமூகப் பாதுகாப்பற்ற தன்மையை உருவாக்கி, பெண்களைப் பாலின ரீதியான வன்முறை இடர்களுக்குள் (Gendered Risks) ஆக்குகின்றன.
இலங்கை போன்ற வளரும் நாடுகளில், ஜப்பானின் ‘கக்கோ-சைக்காய்’ போன்ற கல்வித் தொடர்ச்சி மாதிரிகளையும், நெதர்லாந்தின் பல்பயன் கட்டிடக் கோட்பாடுகளையும் உள்வாங்குவது காலத்தின் தேவையாகும். பாடசாலைகளைத் தற்காலிக முகாம்களாகப் பயன்படுத்துவதை நிறுத்தி, பாலின உணர்திறன் கொண்ட நிலையான உட்கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலமே மனிதாபிமான உதவிகளின் தரத்தை உயர்த்த முடியும். அனர்த்த முகாமைத்துவக் கொள்கைகள் என்பது வெறும் ‘நிவாரணம்’ வழங்குவதைத் தாண்டி, பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களின், குறிப்பாகப் பெண்களின் கௌரவம் மற்றும் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தை நிலைநிறுத்தும் வகையில் அமைய வேண்டும்.
முடிவாக, சர்வதேச தரநிலைகளைப் பின்பற்றி, பாலினச் சமத்துவத்தைப் பேணும் வகையிலான ஒரு விரிவான அனர்த்த முகாமைத்துவக் கொள்கையே நிலையான மீட்சிக்கு (Sustainable Recovery) வழிவகுக்கும். டிட்வா அனர்த்தத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொண்ட பாடங்களைக் கொண்டு, எதிர்கால அனர்த்தத் தயார்நிலைத் திட்டங்களில் ‘சமூகக் கட்டமைப்பு’ மற்றும் ‘பாலினப் பாதுகாப்பு’ ஆகியவற்றை அச்சாணியாகக் கொண்ட ஒரு புதிய அணுகுமுறையை நோக்கி இலங்கை நகர வேண்டியது அவசியமாகும். அத்தகையதொரு மாற்றமே, அனர்த்தங்களின் போது ஏற்படும் மனித இடர்களைக் குறைத்து, ஒரு நெகிழ்ச்சியான (Resilient) சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்ப உதவும்.
